Veere, mieren en luizen.

Vlinders.

Onderstaande foto was ik vorig week vergeten te bloggen…. Het is een Atalanta. Soms zaten ze met vier of vijf tegelijk op onze seringenstruik die bij het terras staat. Ze noemen het niet voor niets een vlinderstruik. De seringen ruiken heerlijk en met de vlinders erbij is het een echt cadeautje om in de tuin te hebben.

 

 

Gisteren zijn we naar Veere geweest, op de fiets. Het is een tochtje van 67 km maar met elektrische fietsen goed te doen. En wat was het prachtig weer!

 

 

 

 

De naam van bovenstaande vlinder ook even opgezocht >> Klein Vosje.

 

In Veere aan de waterkant gepicknickt. Er is altijd wat te zien op het water. Het was enorm druk met bootjes. Wist je dat ze ook een ijscoman hebben op het water? Ik niet.

 

 

 

Stokrooszaden.

Mooie tuinen, daar kan ik niet zomaar voorbij lopen.
Vorig jaar zijn we in het najaar ook in Veere geweest en toen bloeiden de stokrozen. Ze staan overal, ook in kleine steegjes tussen de straatstenen. Toen heb ik uit een zaaddoos  wat zaadjes gehaald, gedroogd en de hele winter bewaard. Een paar weken geleden heb ik ze gezaaid en verspeend. Nu staan ze in mijn kasje te wachten om uitgeplant te worden.

Luizen.

We hebben luizen in de appelboom. En als je luizen hebt, heb je meestal ook mieren. Ze leven van de honingdauw die luizen uitscheiden. Alle toppen van de boom zitten onder de luizen en mieren. Ik heb er ieder jaar nog last van gehad en ook dit jaar ben ik weer te laat met het bestrijden ervan. Dus vanmorgen kleine strobaaltjes in de boom gehangen in de hoop dat ze bewoond worden door lieveheersbeestjes en gaasvliegen. Een volwassen lieveheersbeestje eet 100 luizen per dag. Tot die tijd besproei ik de boom met een mengels van olijfolie, afwasmiddel en water.

 

 

En weer de bloemknoppen uit de zinnia’s gehaald zodat ze planten nog wat meer groeien. Ze worden steeds groter, dus binnenkort meer kleur in de tuin.

 

Wortels uitdunnen.

En de eerste worteltjes uitgedund. Voor het uitdunnen van zomerwortels houdt je een afstand van 5 cm tussen de wortels aan. Voor winterwortels is dit 10 cm. Om de wortelvlieg op afstand te houden heb ik er een paar Afrikaantjes tussen gegooid, geen idee of het helpt maar het gaf me wel een beter gevoel.

 

 

 

Sla doorschieten.

En onze Meikoningin gaat eindelijk doorschieten. Ze vormt dan een bloem. Als je goed kijkt zie je de punt al komen, dus het is tijd om ze te oogsten. Gelukkig eten de kippen ook bittere sla.

 

Eindelijk is het zover, de aardbeienoogst gaat hard, iedere dag wat meer. En ik ben er blij mee, want deze planten hebben heel wat doorstaan. Ze zijn verplaatst, met daarna een vorstperiode en nu een droogte periode… en toch nog aardbeien!