De tuin en ik

Zodra er mooi weer wordt voorspeld gaat er een kruis in mijn agenda en schrijf ik met grote letters “tuindag”. Niks huishouden of extra werken, het wordt een tuindag. Me-time.

Het plan is om de tuin vandaag klaar te krijgen voor de winter. Voor zover dat lukt, want vorige week was de compost bij de gemeente op en dat betekende dat er een kruis door mijn vorige tuindag ging 😉

Als ik bij de milieustraat aan kom maakt mijn hart een sprongetje: de compost is aangevuld. Dat je zo blij kan worden van een berg dampende compost! Ik kan eindelijk verder met mijn to-do-list en zo komt er langzaam orde in mijn chaos.

Door de “anderhalve meter regel” is compost halen tegenwoordig een heel gedoe. Je moet al in de rij om überhaupt de milieustraat te betreden. Als je eenmaal voor de compost staat is er altijd al iemand aan het scheppen. Als je gelukt hebt heeft iemand alleen een kleine hoeveelheid nodig, als je pech hebt staat je voorganger net een kar te vullen…

Maar ik heb geluk. De man schept dapper zakken vol en hij vindt het geen probleem als ik mijn zakken naast hem vul. En zo sta je dan een half uur lang zakken te vullen naast een vreemde meneer, die ook van tuinieren houdt natuurlijk. Zo scheppend praten we over onze tuinen en voordat we er erg in hebben zijn de zakken vol en rijden we allebei het terrein af, ieder naar de eigen tuin. Zo heb ik altijd leuke ontmoetingen bij de compost.

Terug op de tuin blijkt de band van de kruiwagen leeg. Dat zal je altijd zien. Ik besluit het wiel los te maken om thuis op te pompen en stap met het wiel terug in de auto, waar het inmiddels behoorlijk dampt van de compost. Gelukkig is het maar een kilometer rijden want het rijdt ook niet zo lekker met die kuub grond achterin.

Na de lunch snel terug naar de tuin met de kruiwagenband die door mijn lief is opgepompt. De zakken zijn snel geleegd. De compost laat ik in hoopjes op de tuin liggen en na het tweede ritje naar de milieustraat kan ik eindelijk gaan tuinieren.

Moestuin in november

Het is inmiddels heerlijk op de tuin. Veertien graden in november, wie had dat gedacht. Ik heb al snel spijt van mijn shirt met lange mouwen maar het is genieten! Langzaam hark ik de hoopjes uit en maak een laag van vijf centimeter compost. Op het Landje van Dirk-Jan blijft de laag iets dikker. De tuin is daar verwaarloosd en heeft iets meer zorg nodig.

Het aspergeloof laat zijn gevederde blad vallen, de takken worden steeds kaler. Ik laat ze altijd zo lang mogelijk staan omdat de kleuren zo mooi zijn, maar het wordt nu tijd voor de snoeischaar en ik snoei ze net boven de grond af. Dan is ineens alles weg. Ik dek de grond af met compost en steek nog een haring in de grond waar de planten staan anders kan ik ze straks niet terug vinden. Over een maandje of zo haal ik de stengelstompjes uit de grond tegen de aspergevlieg.

Aan de overkant van het kanaal klinkt muziek. Had ik al verteld dat mijn skyline straks wordt voorzien van vier woontorens? Nou, bij deze dan. Zo te horen hebben de bouwvakkers Q-music aan staan. Vorig week zongen ze nog : “daar in dat kleine café aan de haven”, nu klinkt “I….. had the time of my life”.. Dirty Dancing, er zijn ergere dingen. Ik moet lachen. Eén van de mannen zingt oorverdovend vals, maar ik geniet er van. De tuin en ik.. hier kan ik ontspannen en valt de stress van me af. Hier telt alleen leven in het moment… de tuin en ik. En de bouwvakkers 😉