Moestuinblog

Dit wordt een kort blogje. Ik zou willen zeggen: omdat er niets te melden valt maar dat is een beetje flauw. Er is over de tuin natuurlijk altijd iets te vertellen maar ik ben er de afgelopen weken gewoon niet zo vaak geweest als anders. Te warm en te droog.

Doordat ik regelmatig niet fit ben staat alles een beetje stil en de hitte en droogte doen de rest. Veel planten groeien matig, of helemaal niet. De tomaten hebben het prima naar hun zin maar de bieten lijken het op te geven en ook de pastinaken doen het slecht. Ik denk dat we dit jaar opnieuw geen bonen zullen hebben en ook de komkommers die buiten stonden hebben er geen zin meer in. De aardappels die ik begin deze maand oogstte zijn al bijna op, zoveel vraat was er, van… ja, van wat? Ratten denk ik, of woelmuizen. Maakt ook niet uit wat het was, we hebben dit jaar weinig oogst en daar zullen we het mee moeten doen. Ja je dacht misschien hier een leuk blogje te lezen maar tuinieren betekent ook omgaan met tegenslagen en dan is dit wat het is.

Omdat mijn watervoorraad op was hebben we de tanken gevuld. Gelukkig was de tuinbuurman zo lief om te helpen want het watertappunt ligt tenminste 100 meter van mijn tuin. Fijn dat het op deze manier kon want je hebt nogal wat tuinslangen en koppelstukken nodig om zo’n afstand te overbruggen. Om de paar dagen gaat mijn man mee naar de tuin om water te geven en zo kan ik dankzij deze mannen de tuin in leven houden.

Gelukkig gaan er ook dingen goed. De meeste eenjarige bloemen doen het prachtig, de Dahlia’s gaan bijna bloeien en de tomaten vinden dit warme weer fantastisch. Inmiddels staat de eerste tomatensoep in de kast voor de winter en liggen de eerste zaden te drogen en dat is dan ook weer iets om dankbaar voor te zijn.

Ik probeer deze zomer een beetje te genieten van de kleine dingen in de tuin. Van gewoon “er zijn”. Zoals gisteravond toen ik even voor een uurtje naar de tuin ging. Ik zat in de schaduw wat bloemzaden te schonen. Mijn transistorradiootje stond zachtjes aan terwijl mijn handen automatisch doorgingen met het openbreken van de Lathyruspeulen. Vanuit mijn ooghoek zag ik iets bewegen. Er zat een merel op de tunnel van het kolenvak. Daar vlakbij staat al maanden een grote drinkschaal die ik trouw iedere paar dagen schoonmaak en vul met schoon water. De schaal is altijd weer leeg maar ik dacht dat het mogelijk verdamping was, ik zag er nooit een vogel bij. Tot gisteravond. Vanuit mijn bijna verborgen plekje keek ik naar de merel. Zou ze het doen? Ik hield mijn handen stil, want de mama merel hoorde het breken van de peulen. En toen… dronk ze uit de schaal. Dus toch, ze doen het toch!

Even later zag ik een winterkoninkje naar zijn nest gaan, waar ik eitjes in had zien liggen een paar weken geleden. Hommels vlogen af en aan op de Echineacea. Zoveel leven in mijn tuin, ik word er zo blij van! Lieve tuiniers, doe jij dat wel eens? Naar je tuin gaan om te zitten? Ik deed dat nooit, want ja, druk druk druk, in de tuin moet gewerkt worden. Maar nu, nu mijn leven op zijn kop staat door altijd maar die hoofdpijn… ik ging met een vol hart naar huis, het stroomde over van wat ik daar in dat uurtje had gezien. Dankbaar voor die kleine momentjes van TUINgeluk.