Jan en Jannie

We krijgen sinds afgelopen winter bezoek van twee duiven. Gedurende de koude maanden kregen ze regelmatig wat zonnebloempitten en ander vogelvoer om ze door de winter te helpen. Soms zaten ze te wachten op het dak van ons tuinhuis. Daarmee waren de duifjes ook een beetje “van ons”.

Nu de kippen regelmatig in de tuin lopen loeren ze op de voerbak van onze dames. En met succes. Als ik op een middag in de keuken aan het koken ben zie ik ineens twee duiven in het kippenhok. Het moet niet gekker worden. Als de kat van huis is vieren de muizen.. , nee duiven, feest.

Ach, ik vond het wel schattig dus ik liet ze maar. Vaak kwam het mannetje eerst. We noemen hem Jan. Als Jan dan lekker zat te eten kwam Jannie voorzichtig aanvliegen en schoof ook aan tafel. De kippen vonden het allemaal prima. Soms waren ze in de buurt van het hok of zelfs erin, ze waren gastvrij genoeg en deelden hun eten met de duiven.

Toch begon er bij mij iets te knagen. Je hoort zoveel over vogelgriep in het voorjaar waardoor pluimveebedrijven geruimd moeten worden. Dit wordt veroorzaakt door poep van trekvogels. Hoe zit dat eigenlijk met duiven? Een rondje Google leerde al gauw dat duiven ziekten verspreiden en kippen kunnen besmetten met mijten. Nu zag ik ons schattige tweetal toch met andere ogen en besloot ze geen eten meer te geven. Als de kippen in de tuin liepen ging het hok dicht.

Maar dit bleek moeilijker dan gedacht. Regelmatig moest een kip een ei leggen en dus de mogelijkheid hebben om terug in het hok te kunnen. Vele malen jaagde ik Jan en Jannie weg bij de voerbak, soms wel vier keer in een uur. Ze zijn inmiddels zo slim dat ze de weg weten en als de deur op een kier van 10 centimeter staat gaan ze nog naar binnen. Gelukkig weten ze de weg naar buiten ook goed te vinden als ik weer eens met mijn armen sta te maaien.

Als ik op een ochtend naar mijn werk ga zit Jan op de pergola met een takje in zijn bek. Jee, Jan gaat een liefdesnestje bouwen voor Jannie, zo lief. Hopelijk ver weg van onze tuin. Maar later op de dag blijkt dat Jan en Jannie in onze achtertuin aan het bouwen zijn. In de druif, op onze pergola. Die trouwens nog gesnoeid moet worden en waar komende zomer een net overheen gaat….

Duiven de tuin uit jagen om te voorkomen dat je eigen kippen ziek worden is één ding, maar een liefdesnestje moedwillig kapot maken is van een andere orde. Voor A3 is het meteen duidelijk, dat nest moet weg. Ze hebben nu nog de kans ergens anders opnieuw te beginnen. Tja, dat is zo. Maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen en geef hen een kans. Dagenlang is Jan druk in de weer met takjes. Hij vliegt af en aan. Jannie blijft bij het nest en schikt de takjes. Zo schattig.

Dan gaat de druif bloeien. Druiven snoei je na de bloei. Hoe gaan we dat doen zonder ons liefdeskoppel te storen?  Uit praktisch oogpunt Google ik opnieuw, dit keer om er achter te komen hoe lang het duurt voordat de eitjes gelegd zijn en de kleine roekoetjes zijn uitgevlogen. Misschien lukt het nog om daarna het net over de druif aan te brengen.

Maar dan lees ik dat duiven ook teken bij zich dragen. Dat ze rommelige nesten maken die vaak in elkaar storten of waar de jongen uit vallen en veel overlast veroorzaken door de poep die vaak besmet is met ziektenverwekkers. Ik denk aan de kippen en onze hond Luna, die ook poep van onze kippen eet als wij even niet opletten.

Maar ik lees ook andere dingen. Duiven hebben ook rechten en de nesten mag je niet zomaar weghalen. Ik besluit het aan te zien. Misschien komt het omdat ze te dicht op ons leven zaten, zo vlak boven de schuurdeur, of door de warme dagen of wat dan ook, maar plotseling kwamen ze niet meer terug om te bouwen. Een verlaten nest. Uiteindelijk heb ik het weggehaald.

Als we de volgende avond buiten zitten te eten zit Jan ineens op het kippenhok met een takje in zijn bek…. en vliegt naar de pergola….  Maar dat was eenmalig, ze zijn niet meer teruggekomen om een nieuw nestje te maken. Wel komen ze dagelijks een poging wagen een graantje mee te pikken van ons kippenvoer.

Als ik een paar dagen later uit mijn werk kom is een merel druk bezig met het spitten naar wormen in ons gazon. Ze heeft een indrukwekkende hoeveelheid wormen in haar bek. Waar zou haar nest zitten vraag ik me af. Instinctief kijk ik naar boven, naar de pergola en weet niet wat ik zie. Er zit een jonge merel. Zomaar, moederziel alleen. Ze heeft genoeg veren om te kunnen vliegen, want hoe is ze daar anders gekomen, maar kan blijkbaar niet meer weg komen. Gewild plekje, vlak boven onze schuurdeur in de pergola.

Het mereljong heeft de hele middag in de pergola gezeten, maar ’s avonds was ze ineens weg. Hopelijk komt ze nog eens terug. Ik weet wel een mooie plek voor een nestje.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s